Wat afgelopen tijd de meeste indruk op mij heeft gemaakt is de Creatiewandeling die ik samen met een vriendin heb gemaakt. Dit is een wandeling in de natuur waarbij je je je laat inspireren door wat je opvalt rondom een bepaalde persoonlijke vraag. Kwestie van kijken waar je oog opvalt en dat vervolgens op je laten inwerken. Bij mij was dat de vraag hoe ik de komende tijd verder moet gaan rondom mijn werk. Ik weet dat ik iets van een nieuwe koers wil gaan varen: hoe en wat precies heb ik nog niet helemaal helder. Ik was benieuwd wat de wandeling mij aan inzichten ging brengen.

Inspiratie

In de eerste fase van inspiratie viel mijn oog vooral op dode bomen die halverwege afgehakt waren! Ik bleef ze maar tegen komen. Lekker dan als dit je inspiratie is! Hier werd ik niet echt blij van. Gelukkig viel een tijdje later mijn oog op een weiland waar in het midden een enorm grote dode boom lag. Op deze boom groeide een diversiteit aan nieuwe verschillende soorten struiken. Echt begin van nieuw leven. Dit gaf mij een beter gevoel. Uit een afgestorven boom ontstaat weer nieuw leven. Oude pijn en kwetsuren kunnen getransformeerd worden naar nieuwe vormen en mogelijkheden. Misschien is dat wel onderdeel van mijn werk. Ik voelde iets van een nieuwe richting.

Kwetsbaar gebied

Maar ik was er nog niet. Uitkijkend over een meertje dat we op onze route tegen kwamen overviel me een gevoel van onzekerheid. Terwijl we hierover spraken en langs het meer terug liepen viel mijn oog op dit bordje: kwetsbaar gebied. Niet betreden. We moesten allebei lachen. Natuurlijk je eigen pad volgen. Gaan staan voor je eigen inspiratie en manifestatie is onzeker. Kwetsbaar gebied. Niet betreden. Voorzichtig zijn dus met het kiezen van mensen met wie je je nog niet uitgekristalliseerde plannen deelt. Het is nog kwetsbaar. Je weet dat er ook kritiek gaat komen en dat je heus zelf nog weleens fouten gaat maken. De vraag is laat ik me daardoor van mijn pad afleiden of ga ik door. Blijf ik op het pad waarvan ik intuïtief voel dat dat het mijne is of kies ik een ander paadje. Bijvoorbeeld omdat ik denk dat degene met wie ik loop liever dat andere pad wil. Of laat ik me verleiden dat interessante leuk uitziende zijpaadje in te slaan terwijl ik intuïtief voel dat mijn weg toch gewoon rechtdoor is.

Ik ben op mijn pad gebleven.